คำว่า การบูร มาจากภาษาสันสกฤตว่า Kapur หรือ Karpura การบูร (Camphor) จากธรรมชาติ  เตรียมได้โดยการตกผลึกน้ำมันหอมระเหยที่กลั่นมาจากลำต้นและรากของต้นการบูนที่มีอายุ 40-50 ปี นอกจากนี้ยังพบสารการบูรได้ในพืชชนิดอื่นบ้าง ปัจจุบันการบูรเกือบทั้งหมดได้มาจากวิธีการกึ่งสังเคราะห์จากยางสน

รากการบูรมีสรรพคุณฆ่าเชื้อ กระตุ้นหัวใจ ขับเสมหะ เป็นยาถูนวด ขับลม เนื้อไม้มีสรรพคุณขับลมในลำไส้ แก้ปวดท้องจุกเสียด กระตุ้นหัวใจ แก้ไอ แก้อาการหน้ามืด แก้ปวดเมื่อยเคล็ดยอก  ทำให้กล้ามเนื้อคลายตัว  เป็นยาถูนวด  ฆ่าเชื้อ  ขับเสมหะ เปลือกมีสรรพคุณแก้ปวดท้อง  แก้ท้องเสีย  บำรุงกำลัง  บำรุงหัวใจ  แก้โรคอหิวาต์  แก้จุกแน่นเฟ้อ  ขับผายลม  ขับเสมหะ แก้ไอ  ป้องกันหวัด  แก้ปวดหลัง แก้ปวดร้าวตามเส้นประสาท  ปวดข้อ  ข้อบวม  ฆ่าเชื้อ  ขับเหงื่อ  บำรุงกำหนัด  ถอนพิษ  แก้คัน  แก้เคล็ดบวม  ขัดยอก  ปวดเมื่อย  กระตุ้นหัวใจ  แก้โรคตา  รับประทานมากอาจเกิดโทษ  ใบมีสรรพคุณแก้ปวดท้องจุกเสียด  ขับลมในลำไส้  แก้ไอ  กระตุ้นหัวใจ  แก้อาการหน้ามืด  แก้ปวดเมื่อย  เคล็ดยอก  แก้ปวดฟัน  เหงือกบวม แก่นต้นมีสรรพคุณช่วยย่อยอาหาร  ลูกมีสรรพคุณแก้โรคอหิวาต์ เมล็ดมีสรรพคุณแก้คลื่นไส้อาเจียน

พืชสมุนไพรของคนเมืองและไทใหญ่ในล้านนา